حفره اقتصادی چند صد هزار دلاری در باشگاه ها

یکی از مهم ترین منابع درآمدزایی برای باشگاه ها، دریافت حق رشد بازیکنانی است که به باشگاه های خارجی منتقل می شوند که به سادگی از سوی باشگاه ها نادیده گرفته می گردد.

حفره اقتصادی چند صد هزار دلاری در باشگاه ها

حفره اقتصادی چند صد هزار دلاری در باشگاه ها

بهناز میرمطهریان ، کشمکش باشگاه ها با سازمان لیگ بر سر دریافت حق خود از محل درآمد حاصل از تبلیغات دور زمین یا حق پخش تلویزیونی و سایر حقوق این چنینی، یکی از کلیشه ای ترین و بی انتها ترین دعواهای فوتبالی است. کوتاهی های سازمان لیگ در این زمینه و تقصیرهایی که متوجه این نهاد و صدا و سیما است به کنار اما باشگاه ها هم در سال های اخیر تا توانسته اند کم کاری و ناتوانی خود در درآمدزایی را به حساب سازمان لیگ نوشته اند. در حالی که باشگاه ها موقعیت های دیگری هم برای درآمدزایی دارند که نسبت به آن ها کاملاً بی توجه هستند.

یکی از مهم ترین منابع درآمدزایی برای باشگاه ها، دریافت حق رشد بازیکنانی است که به باشگاه های خارجی منتقل می شوند. روند درآمدزایی که با بی توجهی باشگاه ها صدها هزار دلار را به جیب باشگاه های خارجی می ریزد و این نشان می دهد باشگاه ها در واقع از حقوق بدیهی خود بی خبر هستند یا به عمد خود را به ندانستن این حقوق می زنند!

در این زمینه مواردی که موید این سهل انگاری باشگاه ها باشد، کم نیست و می توان موارد متعددی از انتقال بازیکنان به باشگاه های خارجی در سال های اخیر را نام برد که به دریافت مبلغ حقیقی حق رشد آن ها از سوی باشگاه ها ختم نشده است. در واقع معلوم نیست در تمام این سال ها چند صد هزار دلاری که می توانست بابت انتقال این بازیکنان وارد چرخه اقتصادی فوتبال ایران گردد، چه شده است؟

انتقال امید نورافکن از استقلال و علی قلی زاده از سایپا به شارلروا از همین انتقال هاست که در زمان مدیریت رضا افتخاری در باشگاه استقلال و رضا درویش در باشگاه سایپا انجام شد. در خبرها آمده بود که مبلغی که شارلروا برای جذب قلی زاده صرف نموده است حدود 350 هزار یورو است. برای انتقال نورافکن هم مبلغ 250 هزار یورو عنوان شده بود.

این در حالی است که با توجه به کیفیت این دو بازیکن و براساس نرخ رشد مصوب جدول فدراسیون جهانی، باشگاه های استقلال و سایپا، باشگاه های استقلال و سایپا می توانستند باید بابت انتقال هرکدام از آن ها مبلغ قابل توجهی دریافت نمایند. -

انتقال یونس دلفی به شارلروا هم مورد دیگری است که به تازگی صورت گرفته است و می توانست در شرایط نامناسب اقتصادی استقلال خوزستان، درآمدی برای این باشگاه به همراه داشته باشد. آشفتگی شرایط مدیریتی این باشگاه اما در این زمینه هم خود را نشان داده و از حق رشدی که براساس نرخ مصوب جدول فیفا باید به استقلال خوزستان می رسید، خبری نیست.

انتقال محمد نادری از تراکتورسازی به کورتریک در زمان مدیریت مصطفی آجرلو در تراکتورسازی هم مورد دیگری است که در نهایت با دریافت حق رشد این بازیکن براساس نرخ رشد مصوب جدول فیفا همراه نبوده است.

واقعیتی که از همه این مثال ها برمی آید این است که هر باشگاهی از انتقال این جوان ها بدون حق انتقال و فقط براساس جدول فیفا، درآمد هنگفتی را از دست داده است. موضوعی که به طور مستقیم مدیرعامل باشگاه را در برابر این پرسش مهم قرار می دهد که براساس چه توافق و سند امضا شده ای، این حق رشد را نادیده گرفته است و به طور رایگان بازیکنان را آزاد نموده اند که بتوانند با باشگاه های خارجی مدنظر خود قرارداد ببندند؟ آیا توافق های مخفیانه ای به هدیه دادن این مبالغ به افراد دیگری ختم شده است یا باید باور کنیم که مدیران به اصطلاح با سابقه فوتبالی، از دریافت حق رشد و نرخ های مصوب فیفا برای حق رشد بی اطلاع بوده اند؟

500 - 2

منبع: ایران ورزشی

به "حفره اقتصادی چند صد هزار دلاری در باشگاه ها" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "حفره اقتصادی چند صد هزار دلاری در باشگاه ها"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید